Identificeer jezelf maar eens als Indo

Op zondagochtend ontving ik een berichtje met de vraag of ik mee ging naar de speelgoedwinkel om een donkere babypop te kopen voor mijn drie jarige nichtje. Geen vreemde vraag voor mij. Ik heb zelf altijd donkere poppen, barbies en knuffels gehad. Maar dat mijn nichtje hier zo specifiek om aan het vragen was de laatste tijd, dat verbaasde mij wel.

Toen ik er vroeger om vroeg als klein meisje, deed mijn moeder het af als iets geks. Alsof ik mij wilde afzetten tegen alles en iedereen. Of puur dat ik weer anders wilde zijn dan mijn tweelingzus, die overigens geen probleem had met de “gewone” witte poppen. Gek genoeg waren er in die tijd wel veel donkere poppen te verkrijgen en zo gezegd zo gedaan, bestond mijn verzameling alleen daaruit. Zelfs de verjaardagscadeautjes van blonde popjes, werden omgeruild voor de donkere variant.

Dat een donkere pop als iets geks werd beschouwd door mijn klasgenootjes, daar stond ik nooit bij stil. Blond was gewoon geen optie voor mij. Ik had er geen gevoel bij. Dat mijn nichtje, nu ook om een donkere pop vraagt. Dat was een verbazing voor mijn ouders. Mijn moeder de internetgoeroe, ask Google herself, ging meteen op onderzoek uit. Terwijl dat vroeger bij mij nooit het geval was.

Nadat ze het er met meerdere mensen op het honden uitlaatveld als enthousiaste oma had besproken, kon ze toch wel een logische verklaring hieruit op maken. In onze familie kennen we niet veel blonde of lichte mensen. Het grootste deel is donker, dan wel Indisch ogend georiënteerd. Alle lichtere mensen zijn aangetrouwd. En met de generaties worden we allemaal wat lichter doordat we met diverse afkomsten worden vermengd. Maar Indisch blijft toch de boventoon. Dit beeld wat mijn nichtje het meeste ziet, of vrijwel kent, dat ziet zij niet terug in haar poppen. Er is geen gevoel van herkenning. En blijkbaar, zo klein als zij is. Voelt zij wel sterk de behoefte om die herkenning tastbaar te maken. Om zo zichzelf daarmee te kunnen identificeren.

Zo is zij, een generatie verder dan ik ben, ook bezig met haar zelfbeeld te betrekken op haar omgeving en zo ook op haar speelgoed. Hoe leg je zoiets uit aan mensen die haar als blank beschouwen omdat ze niet een hele donkere teint kent zoals onze voorouders met Indonesisch bloed? Hoe vertel je waar de overgrootouders van mijn nichtje vandaan komen, als het geen land maar tijdperk is waaruit wij afkomstig zijn? Dat leggen wij uit met herinneringen. Tastbaar, eetbaar en springlevende herinneringen die onze cultuur vormen.

Op de pasar malam waar ik laatst was, was er een klein jongetje zijn moeder kwijt. Mijn nichtje nam hem aan de hand mee naar het podium, zodat de presentatrice zijn moeder kon omroepen. De presentatrice deed vervolgens een uitspraak waar mijn maag zich van omkeerde. Het kleintje liep al de hele dag trots in zijn Indo shirt, omdat hij via zijn moederskant Indisch bloed door zijn aderen heeft stromen. Maar vooral omdat hij trots is op waar hij vandaan komt en hem dit met de paplepel is ingegoten. De presentatrice bekeek het jochie, zijn shirt en zei vervolgens dat hij niet op een Indo leek. Dit komt keihard aan voor een kleintje. Vooral een die er zo trots op is.

We zien het de laatste tijd veel meer, dat er met trots Indo shirts gedragen worden, dan wel door onze mooie kledinglijn, als die van onze collega shirt makende Indo’s en Molukkers. Er is een behoefte om uit te dragen wie je bent, waar je vandaan komt. En gelukkig is daar tegenwoordig de mogelijkheid voor om dit te doen. Identificeer jezelf maar eens als Indo, dat is al lastig genoeg.

Dus als een avontuurlijk kind, een onzekere tiener, vervelende puber die overal tegen aan schopt, een volwassene die op zoek is naar zijn roots, op zoek is naar herkenning, dan moeten wij hieraan gehoor geven. Stop een kind niet in een hokje op basis van zijn huidskleur. Geef gehoor aan deze identificatie. Denk na aan wat een kind ziet, het meest mee krijgt. Want deze sponsjes die alles oppikken met hun lange empathische voelsprieten, zij zijn de toekomst. Zij zijn onze nalatenschap en het beetje Indisch wat wij nog kunnen behouden.

Veel liefs, Lola

0

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close Cart